18-11-2009:                

Vandaag hebben we onze lieve Myrtos in laten slapen. Haar HCM had ze goed onder controle maar helaas haar gedrag niet. Ze was altijd al een dominante kat maar de laatste jaren werd het steeds erger. Wat begon met zo nu en dan een kat meppen,was op het laatst iedereen meppen die in de buurt kwam. De volwassen katten gingen haar gewoon uit de buurt maar helaas hebben kittens niet door dat er ook poezen zijn die niet lief doen. Zo nu en dan een kitten er goed voor langs geven eindigde met een kitten waar we midden in de nacht mee naar de DA moesten omdat het oogje er bijna uitlag. Tja, hoe lang ga je dan door he? Ook mensen kregen een mep , mijn zoontje Aurin was bang voor haar. Ze voelde zich niet lekker, sliep veel ,was veel te dik en had stijven poten. Haar achterlijf was vervilt en hier mochten we niet aankomen, het deed pijn. Vorige week pakte mijn dochter  Roeby haar beet, ze kent totaal geen angstvoor dieren. Dit gaf de doorslag. Moest ik wachten totdat Myrtos een keer uithaalde naar mijn dochter Roeby? Nee dus. Hoe erg dit allemaal klinkt, Myrtos was mijn poes, mijn grote trots en ik hield van haar, met al haar nukken. Niemand is perfect toch? We zijn met ons gezinnetje mee geweest toen we haar lieten inslapen. Het was intens, veel verdriet maar het is goed zo. Ze heeft geen pijn meer, we hebben haar in de tuin begraven en zullen haar nooit vergeten.